دروازه مردگان 2 (شب خندق)

«دنبال چی می‌گردین؟» «یک چیز بسیار مهم.» «از کجا مطمئنید که اینجاست؟» مرد هندی با لحنی محکم گفت: «مطمئن هستم. خیلی مطمئن هستم. اگر شما الان اینجا هستید آقای جوان، چیزی که من دنبالش می‌گردم هم اینجاست. اگر بخواهید بگویید که اینجا نیست باید ثابت کنید که خودتان هم اینجا نیستید.» گفتم: «این عمارت خیلی بزرگه، کجای این عمارت؟» مرد هندی دور خودش چرخید. به دوروبرش نگاه کرد و گفت: «این همان چیزی است که نمی‌دانم، شاید لای این دیوارها، توی آن سقف یا کف زمین.» و با مشت سه ضربه به دیوار پشت سرش کوبید و گفت: «می‌بینی، پشت خیلی از دیوارهای این خانه خالی است.» بعد به طرف من آمد و گفت: «اینجا خیلی چیزها مخفی شده، یکی از آن‌ها همان چیزی است که من در جستجویش هستم.» فکرم سخت به کار افتاده بود. کلمات زیادی تا نوک زبانم می‌آمدند اما از گفتنشان منصرف می‌شدم. هنوز نمی‌توانستم به او اعتماد کنم. آرام ماندن هم برایم سخت بود. گفتم: «من... من.» مرد هندی چشم‌های سنگینش را به من دوخت و گفت: «تو چی؟» دنبال حرفی برای گفتن می‌گشتم که یک دفعه صدای سه ضربه‌ی محکم از سمت دیواری که مرد هندی چند لحظه پیش به آن مشت کوبیده بود بلند شد. مرد هندی برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. من هم به دیوار انتهای اتاق که در تاریکی فرو رفته بود خیره شدم. کمی بعد صدای خش‌خشی از داخل دیوار بلند شد. انگار کسی به دیوار پنجه می‌کشید.