سیر عشق

مهارت‌های ارتباطی هم که توسط مادر ربیع به او آموخته شده بود چنگی به دل نمی‌زد. مادرش شدیدا عاشق ربیع بود، اما از او می‌خواست که انسان خاصی باشد. هربار که از کار در شرکت هواپیمایی به فضای ملتهب بیروت و زندگی مشترک خانواده بازمی‌گشت، پسرش آثار خستگی را در چهره‌اش می‌دید و حس می‌کرد که نباید باری به مشکلات او اضافه کند. ربیع بیش از هرچیز درصدد آن بود که باری از دوش مادرش بردارد و او را بخنداند. ربیع به طور خودکار تمام نگرانی‌ها و اضطراب‌هایش را از مادرش پنهان می‌کرد. او نمی‌توانست حقایق زیادی را درمورد خود با مادرش در میان بگذارد. به این ترتیب، ربیع در شرایطی بزرگ شد و آموخت که عشق دیگران پاداشی در برابر خوب بودن است، نه رک و شفاف بودن.