یادمان (تغییر یافته 2)

چرخید و با قدم‌های بلند به سمتم آمد. صورتش را با فاصله‌ی چند سانتی‌متر جلوی صورتم نگه داشت و گفت: «خیلی خب. بیا حرف بزنیم. از کجا می‌خوای شروع کنی؟ چطوره از اینجا شروع کنیم که من دیگه نمی‌تونم تشخیص بدم چی واقعیه و چی واقعی نیست؟ چطوره در مورد اینکه من این اواخر یه عالمه فلش‌بک می‌بینم و عقل لعنتیم رو دارم از دست می‌دم، حرف بزنیم؟» فقط به اندازه‌ی نفس گرفتن مکث کرد و بعد ادامه داد: «یا چطوره در مورد این حرف بزنیم که چطور تمام فلش‌بک‌هایی که می‌بینم به یه عالمه جنازه ختم می‌شه؟ آدمایی که من کشتم؟ تو نمی‌دونی برنچ با ماها چی کار کرده. نمی‌خوای که بدونی.»