ارزیابی و درمان عدم تعادل عضلانی (رویکرد جاندا)

راهکارهای درمانی محیطی را می‌توان بسته به نوع بافت، ماهیت و درجه‌ی تاثیر عمومی دیسفانکشن طبقه‌بندی کرد. جاندا ساختارهای محیطی را به‌عنوان تمامی بافت‌ها و اندام‌هایی که خارج از دستگاه عصبی مرکزی و قشرهای آن قرار دارند، تعریف می‌کند. جاندا نرمال‌سازی و درمان ساختارهای محیطی را به‌عنوان اولین گام فرآیند توان‌بخشی در نظر گرفته است؛ زیرا پیش‌نیازی برای بهبود کیفیت درونداد آوران به دستگاه عصبی مرکزی است. اطلاعات صحیح از گیرنده‌های حس عمقی برای هماهنگ کردن حرکت و حفاظت از مفاصل لازم است. در نتیجه، بهبود کیفیت درونداد آوران، یک اولویت است. بازیابی این درونداد توانایی پتانسیل توسعه‌ی کنترل حرکتی را تکمیل می‌کند. در هر صورت، تاثیر گیرنده‌های حسی عمقی بر دستگاه عصبی در مقایسه با تاثیر تحریک‌کنندگی مراکز بالاتر نسبتا فرعی است. به این طریق، با اولویت تحریکات خارجی غیرضروری از فراگیری دائم فرآیندهای یکپارچه‌شده‌ی دستگاه عصبی مرکزی پیش‌گیری می‌کند. به‌هرحال، در صورتی که اطلاعات وارده یک عملکرد حفاظتی را به کار می‌گیرد، ممکن است این شرایط تغییر کند.