شوخی های کیهانی (ادبیات مدرن جهان،چشم و چراغ39)

اون در برگشتن به زمین هم به همین اندازه از خودش جنم نشون می‌داد، کاری که به مراتب سخت‌‌تر بود. ما برای این کار بایستی جستی می‌زدیم، هر چه بالاتر بهتر، اون هم در حالی که دست‌هامونو به طرف بالا می‌گرفتیم (البته اگه از طرف ماه بهش نگاه کنیم، چون اگه از طرف زمین بهش نگاه کنیم بیشتر مثل دایو زدن می‌مونست، یا شبیه شنا کردن به سمت پایین، در حالی که دست‌ها در دوطرف قرار گرفتن)، به عبارت دیگه مثل بالاپریدن از طرف زمین، فقط این دفعه نوردبونی در کار نبود، چون کسی نبود که اون رو طرف ماه بگیره. اما پسردایی من به‌جای اینکه با دست‌های گشاده از ماه بپره، خودش رو سمت سطح ماه خم می‌کرد، و سرش رو انگار که می‌خواد کله‌معلق بزنه رو به زمین می‌گرفت، اون وقت جستی می‌زد و با دستاش خودش رو هل می‌داد. از توی قایق ما نظاره‌گرش بودیم، که همین جوری سیخ تو هوا وایساده بود، انگاری گوی بزرگ ماه رو با دستاش داره حمل می‌کنه و می‌خواد پرتش کنه و با کف دستاش بهش ضربه بزنه؛ اون وقت زمانی که دست ما به پاهاش می‌رسید، زورمون رو می‌زدیم که به قوزکش چنگ بندازیم و اون رو سمت عرشه پایین بکشیم.