یادداشت هایی درباب مرد بودن

سال 2007، یعنی در میانسالی، برای اولین بار پدر شدم. با تردید و اضطراب، به دنیا آمدن پسرم را نگاه می‌کردم. همان‌موقع عاشقش نشدم، هرچند خیلی زود، عشق سروکله‌اش پیدا شد. سه سال بعد، پسر دوم‌مان هم به دنیا آمد؛ عشق بی‌قیدو‌شرطِ دیگری که چند سال بعد، سایه‌ی نگرانی بر آن افتاد، نگرانی‌ای که حاصل از شنیده‌ها و دیده‌ها در فضای مجازی و بیرون از آن بود. یکی از خوشی‌های ناچیز باسواد و صاحب‌نظر‌بودن، کشف داده‌هاست؛ به‌خصوص وقتی هم بدیهی باشند، هم پنهان. چیزی که توجهم را جلب کرد وضعیت نگران‌کننده‌ی پسرها و مردهای آمریکایی بود. معمولاً ایمیل‌هایی که می‌گیرم را دقیق دنبال می‌کنم. بیشترشان از والدین است، به‌خصوص مادرهایی که دلواپس پسرهایشان هستند. مثلاً یک نفر نوشته بود: «دختری دارم که توی شیکاگو در حوزه‌ی روابط عمومی کار می‌کند. آن یکی دخترم توی پنسیلوانیا دارد درس می‌خواند. پسرم؟ توی زیرزمینِ خانه ا‌ست. ویپ می‌کشد و گِیم بازی می‌کند.» بیشتر، مادرها بودند که پیش‌قدم می‌شدند. پدرها یا بی‌خیال بودند یا حرفی برای گفتن نداشتند. آن چیزی هم که غایب بود، تحلیلی جدی و داده‌محور بود. واکنش فرهنگی غریزی هم این بود: «وای، مردها از اون چیزی که فکر می‌کردیم بدترن.» گویی مشکلاتی که مردان با آن روبه‌رو هستند، نتیجه‌ی ذات و رفتار نامطلوب خودشان است؛ و مگر نه اینکه ما در چهل سال گذشته، به‌درستی، توجه‌مان را معطوف به مشکلات گروه‌های دیگری کرده‌ایم که شایستگی بیشتری برای دریافت این توجه داشته‌اند؟