3 گانه ی گیئسه 1 (دره ی قصر مرمر)

مهی گفت: «تو جدی جدی چندبار اومدی و رفتی که این رو می‌دونی؟!» افسون شانه بالا انداخت و گفت: «ده‌بیست بار. اما معمولا وقتی که می‌آم، هوا بارونیه، یا حتی برفیه. هیچ‌وقت نتونستم زیاد بمونم.» -صبر کن! مامانت متوجه نشده این همه وقت توی اتاقت نیستی؟ -گفتم که؛ گذر زمان این‌جا فرق می‌کنه. هر قدر هم موندم، اون طرف حتی یه دقیقه هم نشده. اما مثل نارنیا نیست. یادته اون‌جا وقتی به زمین برمی‌گشتند، همه‌چیز مثل قبل بود؟ یه بار این‌جا افتادم زمین، دستم خراش برداشت و کبود شد. وقتی برگشتم خوب نشده بود. اما مامان باز متوجه نشد.» جمله آخر را که می‌گفت، دوباره لحنش تلخ شد. نمی‌خواست مادرش متوجه وجود دروازه و این جهان بشود، اما باز ناراحت بود که چرا زخم دستش را ندیده است. مهی از روابط میان این مادر و دختر کمی گیج بود.