فیلسوفان کلبی

براساس افسانه، اسکندر کبیر گزارش‌هایی از فیلسوفی منحصربه‌فرد شنیده بود که ادعای نوعی حکمتِ عجیب داشت. این مرد که به‌جز لباسِ تنش چیز چندانی نداشت، شب‌ها ممکن بود روی زمین یا در رواق‌ها و ورودی معابد بخوابد، درحالی‌که در طول روز این طرف و آن طرف پرسه می‌زد و درباره‌ی افرادی که ملاقات می‌کرد و کارهای احمقانه‌ای که از آن‌ها می‌دید، سخنانی می‌گفت. گرچه نامش دیوژن بود، معمولا با لقبش «سگ» نامیده می‌شد و گفته می‌شد از شهر زادگاهش تبعید شده است، اما او می‌گفت این برایش اهمیتی ندارد. همه‌جای زمین خانه‌اش بود و می‌توانست هر جایی دوست داشت زندگی کند. او می‌گفت از پادشاهان شادتر، آزادتر، شجاع‌تر، عادل‌تر و از همه‌نظر بهتر است. در واقع او می‌گفت همه باید مانند او تبعیدی باشند و همه‌چیز، ازجمله اموال، شغل و شهروندی‌شان را رها کنند. اسکندر، درس‌آموخته‌ی ارسطوی بزرگ، که در طول عمرش غالبا به تجربه و خردِ دیگر مردمان علاقه نشان می‌داد، احتمالا از خود پرسیده است که آیا دیوژن بینش‌هایی داشته که ارزش شنیدن داشته باشند یا نه. درهر‌حال، داستان این است که اسکندر به ملاقات دیوژنِ «سگ» رفت و او را دید که زیر آفتاب لمیده است. وقتی پادشاه سخاوتمندانه از دیوژن خواست که هدیه‌اش را خود انتخاب کند، او با لحنی تحقیرآمیز پاسخ داد: «از جلوی آفتابم کنار برو.» دست‌کم داستان این‌طور است و صرف‌نظر از صحت تاریخی‌اش، دربردارنده‌ی بسیاری از ایده‌های کلبی‌مسلکان باستان است. خیر ذاتی و سادگی خِرد بر پوچی‌های گذرای پادشاهان تفوق دارد. این کتاب درباره‌ی این ایده‌ها، کلبیونی که آن‌ها را می‌زیستند و بسترهای مختلفی است که این ایده‌ها در آن‌ها پدیدار می‌شدند.